PL EN DE EE
MENU
Powrót

HIRAGANA I KATAKANA – JAPOŃSKIE PISMO SYLABICZNE KANA

2136 – według japońskiego Ministerstwa Edukacji, co najmniej tylu japońskich znaków musisz się nauczyć, by móc swobodnie czytać japońskie teksty. Początkujący adepci języka japońskiego zaczynają jednak swoją naukę od niespełna 50 symboli, które pozwalają im na zapisywanie pierwszych poznanych słów i zwrotów. To właśnie kana – japońskie pismo sylabiczne.

Jeden język – 4 alfabety

Język japoński posiada nie jeden – jak w przypadku języka polskiego – ale aż 4 systemy pisma. Główny i najbardziej obszerny, to kanji. Składa się z ok. 6 tys. znaków, z których każdy, oprócz wartości fonetycznej, wyraża również konkretne pojęcie lub ideę. Obok pisma logograficznego, Japończycy wykorzystują dwa systemy zapisu sylabicznego kana, a także rōmaji, czyli alfabet łaciński, dzięki któremu obcokrajowcy mogą z łatwością odczytywać japońskie nazwy i zwroty.

Kanji, hirgana i katakana - pochodzenie

Tradycyjne japońskie alfabety wykształcone zostały na bazie chińskiego pisma, które dotarło do Kraju Kwitnącej Wiśni ok. V w. n. e. Na przestrzeni wieków Japończycy przekształcili chiński system znaków, dostosowując go do swoich potrzeb. Choć dla obcokrajowców chiński i japoński mogą brzmieć bardzo podobnie, orientalne języki różnią się zdecydowanie pod względem struktury. Jedną z zasadniczych różnic jest stosowana w Japonii fleksja – nieobecna w języku chińskim. Odmianę czasowników i przymiotników można traktować jako jedną z przyczyn wykorzystywania przez Japończyków równoległych systemów pisma – logograficznego kanji i sylabicznego kana.

Pismo sylabiczne kana – co to jest?

Kana obejmuje dwa japońskie systemy zapisu sylabicznego, wykształcone ok. VIII w. i utrwalone w epoce Heian. W przeciwieństwie do kanji, znaki kany wyrażają jedynie wartość fonetyczną, a więc 1 znak = 1 neutralna semantycznie sylaba. Sylabiczny system miał uprościć zapis języka japońskiego i ułatwić jego codzienne użycie. Choć można w ten sposób zapisać znaczną część japońskich wyrazów, z uproszczenia tego korzystają jedynie obcokrajowcy, rozpoczynający przygodę z nauką języka. Japończycy na co dzień używają kany wyłącznie do zapisu konkretnych kategorii słów i dźwięków.

Hiragana i katakana – podobieństwa i różnice

Oba japońskie sylabariusze posiadają po 46 znaków. Każdy znak hiragany ma swój odpowiednik w katakanie. Oznacza to, że każdą japońską sylabę można zapisać na dwa sposoby. Podstawowe znaki kany nie pozwalają na zapis wszystkich japoński słów. Nowe sylaby tworzy się, dodając w prawym górnym rogu dwie równoległe kreseczki lub kółko oraz za pomocą pomniejszonego znaku tsu, który podwaja daną literę. Hiragana i katakana różnią się nie tylko zapisem, ale przede wszystkim zastosowaniem, które ściśle określa ich funkcje w strukturze japońskiego pisma.

Hiragana – jak zapisywać końcówki japońskich wyrazów?

Hiragana to pierwszy i nieco mniej skomplikowany z japońskich systemów sylabicznych. Początkowo, gdy nowo wykształcone pismo nie było jeszcze powszechnie akceptowane, hiragana stosowana była głównie przez kobiety. Japonki używały jej do prywatnych korespondencji oraz zapisu utworów literackich. Jedno z klasycznych dzieł japońskiej literatury kobiecej – Genji monogatari (jap. Opowieść o Genji; XI w. n.e.) – nazywane niekiedy pierwszą powieścią psychologiczną – napisane zostało właśnie za pomocą hiragany. Obecnie ta wersja kany wykorzystywana jest do zapisu partykuł oraz końcówek fleksyjnych (odmieniony wyraz zapisuje się jako zlepek znaków kanji i kany), a także wyrazów, których nie można zapisać w kanji. Hiragana jest również ratunkiem dla zapominalskich, którzy znając brzmienie wyrazu, nie pamiętają jego logograficznego symbolu.

Katakana – jak zapisywać japońskie wyrazy obcego pochodzenia?

Podczas, gdy pierwszy japoński sylabariusz przypisywany był początkowo kobietom, katakana historycznie związana jest ze światem mężczyzn, którzy korzystali z niej m.in. do zapisu oficjalnych tekstów. Dziś używa się jej w przypadku słów oraz nazw własnych obcego pochodzenia, gatunków roślin i zwierząt oraz wyrazów dźwiękonaśladowczych. Katakana służy też do podkreślania i akcentowania wyrazów w tekście.

Hiragana i katakana – nauka pisania

Naukę pisania po japońsku zaczyna się zazwyczaj od najprostszego zbioru znaków, czyli hiragany. Po jej opanowaniu, wprowadza się kolejne znaki katakany oraz dodatkowe symbole, które pozwalają zmiękczać i wydłużać dźwięki oraz zamieniać głoski bezdźwięczne w dźwięczne. Już od początku warto uczyć się poprawnej kolejności i kierunku wykonywania kresek – tylko dokładnie odwzorowując poszczególne znaki, można mieć pewność, że zostaną one właściwie odczytane. Bardzo istotne jest również odróżnianie pisma ręcznego i drukowanego, gdyż czcionki delikatnie się różnią.

Pismo japońskie to jeden z najbardziej skomplikowanych systemów językowych. Mimo to, na całym świecie znajdują się odważni amatorzy kaligrafii i miłośników Japonii, którzy podejmują się nauki japońskiego. Ze względu na technologiczną potęgę wyspiarskiego kraju, orientalny język uznawany jest często za przepustkę do międzynarodowej kariery. Również w Polsce, niemal w każdym większym mieście znaleźć można szkoły językowe, oferujące kursy japońskiego, a japonistyka należy do najbardziej obleganych kierunków na polskich uczelniach.

Oceń artykuł:
1 2 3 4 5
Średnia ocena: 4.2 Liczba głosów: 5
skomentuj
Masz pytanie związane z konkursem lub chcesz zgłosić problem? Napisz do nas!
* pole obowiązkowe
Uprzejmie informujemy, że dane osobowe podane w powyższym formularzu będą wykorzystane wyłącznie do udzielenia odpowiedzi przez AJINOMOTO POLAND Sp. z o.o. na niniejszą akcję konkursową.
zamknij
zamknij Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.